250
“TROTS”
“Trots”. Ik zal deze titel al beslist eens voor een column hebben gebruikt, maar het is en blijft actueel.
Deze jubileumcolumn, de tweehonderdvijftigste alweer, stond al enige tijd in mijn agenda als een soortement van terugblik op bijna zeven jaar columns schrijven. Wat begon met een schrijfseltje over Gerrie Senden is verworden tot een wekelijks reactie op het reilen en zeilen binnen en buiten onze club, tot zelfs over de landsgrenzen heen. Edoch, geen terugblik, want de actualiteit is veel interessanter dan het verleden.
Trots was ik toen een heel stadion begon te zingen en te zwaaien naar ene Gertjan Verbeek. Een stadion dat als één man achter de ploeg stond (mag ook niet zo moeilijk zijn bij een voorsprong van twee doelpunten op een tegenstander die, op papier, veel sterker is). De lijstaanvoerder nog wel. Supporters zijn niet haatdragend en gaan, gelukkig, meestal al weer snel over tot de orde van de dag. Maar het feit dat een stadion zingt “en we zwaaien met zijn allen naar Verbeek” gaf toch overduidelijk aan dat men Gertjan’s woorden van enige tijd geleden nog steeds niet zijn vergeten en vergeven. Harm van Veldhoven, het “vervelende” mannetje van weleer zal ook wel trots naar de Oosttribune hebben gekeken waar een groot spandoek werd ontvouwen om hem kenbaar te maken dat Roda hem een warm hart toedraagt. Harm is uitgegroeid tot een cultfiguur, iemand die het in de ogen van de supporters helemaal heeft gemaakt en die niet uit Kerkrade mag verdwijnen. En hoewel Harm met Roda (nog) geen prijzen heeft gepakt, heeft Harm wel de grootste prijs te pakken. Soms is een tastbare prijs niet het hoogst haalbare, maar wel de eer om van schijnbaar uitzichtloze team een eenheid te smeden die lekker mee kan ballen. Dat is de prijs die Harm nu al enkele malen heeft gehaald. Daar kan geen beker tegen op, al zal Harm zelf daar misschien wel anders over denken. We zullen het binnen niet alle lange tijd wel zien. Het blijft in ieder geval een mooi moment om Gertjan Verbeek in Kerkrade te zien verbleken en het getuigt van zijn arrogantie om te verkondigen dat zijn ploeg verloor omdat zij niet bij de les waren, dan Roda de eer te gunnen net iets beter te zijn deze avond. Tsja, wat moet ik daar nog meer over schrijven…
Een ander trots moment heb ik meegemaakt met mijn oude vadertje van bijna zesentachtig jaren op de teller. Hij toog naar het stadion in zijn nieuwe winterjas: een coachjas met het Roda-embleem op de borst. Tsja, wat moet ik daar nog meer over schrijven…
Afgelopen vrijdagavond was ik op een vertelavond van de stichting Aman Iman ( water is leven). Zij slaan waterputten in Niger en proberen op dit soort avonden de nodige gelden bijeen te brengen om het slaan van putten mogelijk te maken. Wist u trouwens dat een simpele € 0,05 cent aan deze stichting een mens in de woestijn van Niger een jaar van water kan voorzien? Ik niet dus (mocht u een donatie willen overmaken: www.aman-iman.nl).
Maar goed, deze vertelavond ging samen met een maaltijd en tijdens deze maaltijd werden foto’s getoond van een reis die onlangs door het bestuur werd afgelegd aan Niger. En daar kwam ie zomaar voorbij, out of the blue: Roda JC Kerkrade in Niger. De maker van de Powerpoint had er enkele foto’s tussen gemonteerd van voetballende jongens met Roda-voetbalbroekjes en poserend voor mijn Roda-Koempelwereldrondreisvlag (kijk ook nog eens op: www.rodajc.nl/Nieuws/225/2/water-is-leven). Een trotse Kerkradenaar op een vertelavond in een Maastrichtse wijk, niet ver van een Maastrichts stadion. Tsja, wat moet ik daar nou meer over schrijven…
Tot volgende week!
‘t Lempsje
PS: kijk ook nog even naar de foto’s uit Niger!!!
Reacties: vocer1960@hotmail.com
Archief en (meer) foto’s: http://lempsje.tumblr.com
Twitter: http://twitter.com/Lempsje
