234
“Kathedraal”
Willem Janssen dacht dat Roda FERder was en nou is gebleken dat Roda verder was dan Willem Janssen dacht.
Toen ik de namen zag waarmee Co Adriaanse aan de wedstrijd tegen Twente begon had ik er een hard hoofd in. Geen gewone namen, maar echt klinkende namen. Ik sms’te nog naar Marcel van den Bunder dat ik met één puntje best heel erg tevreden zou zijn. Maar dít Twente kon niet de vuist maken die nodig was om dít Roda te verslaan. Al verdenk ik er Willem Janssen van dat hij, in het begin, een optimale scoringskans liet lopen door het balletje nog net naar Janko te willen spelen, terwijl hij zelf ook een goede kans had. What the hell: we hebben gewonnen.
Winst is zo belangrijk om een heerlijk gevoel te hebben en te houden. Op de dag dat ik deze column schrijf, 11 september, gaan mijn gedachten onwillekeurig toch ook terug naar tien jaar geleden. Ik zat in mijn directiekamer te werken aan de voorbereidingen van de teamvergadering van die middag, toen mijn conciërge binnenkwam met de mededeling dat er een vliegtuig in het WTC te New York was gevlogen. De ernst van de zaak nog niet inziend ging ik gewoon verder met mijn werk, want de vergadering moest goed in elkaar zitten, want deze mocht beslist niet uitlopen k moest en zou on 18.00 uur in het stadion zitten voor de Europacupwedstrijd tegen het moeilijke Fylkir. Doordat ik verder geen nieuws meer had gezien of gehoord viel me de stilte heel erg op en ik weet nog dat ik het op dat precaire moment heel storend heb gevonden dat er geen muziek was of andere sfeerelementen. De 3 – 0 winst verbleekte bij thuiskomst in zijn geheel toen de beelden van the Big Apple zich op mijn netvlies brandden. Beelden die sindsdien ook nooit meer weg zijn geweest.
De wereld is niet meer hetzelfde als die van tien jaar geleden. Dat komt niet enkel door de aanslag op New York en Washington, maar ook door de zaken die daarna zijn gebeurd. Op mondiaal vlak: de oorlogen tegen Irak en Afghanistan, de hongersnood is de wereld nog niet uit, overstromingen zijn aan de orde van de dag, aardbevingen worden heftiger en vulkaanuitbarstingen laten het vliegverkeer niet ongemoeid. De economisch crisis woedt in alle heftigheid (weer) voort. De hoeksteen van de maatschappij, de kerk, staat onder zware druk vanwege priesters die zichzelf hebben verrijkt, dan wel hun handjes niet konden thuishouden. Baaäl viert hoogtij. De kerk heeft zijn status verloren.
Opvallend in dit verhaal is dat in ons katholieke zuiden de waarden van de kerk ook niet meer ín die kerk worden gevierd. Deze week bereikte ons het bericht dat er, naast het feit dat er al getrouwd kon worden in ons mooie stadion, je nu ook vanuit het PLS naar je laatste rustplaats kunt worden gebracht in een heuse kist in de kleuren geel en zwart, dan wel zwart en geel. De spelersbus dient dan als vervoersmiddel voor de rouwende familieleden. Het PLS als rouwcentrum; die hoedanigheid kenden we al als Roda het zwaar te verduren kreeg in overdrachtelijke zin, maar nu dus ook als pure realiteit. In ons katholieke geloof kennen we zeven sacramenten. Twee ervan hebben dus nu hebben dus nu het stadion bereikt. Hoelang zal het nog duren voordat je een doopplechtigheid, een Eerste Heilige Communie, een Vormsel of een priesterwijding vanuit het PLS kunt laten doen?
Had Jack Vinders toch nog gelijk toen hij in zijn lied “Jool is Jool” verkondigde dat het PLS onze eigen voetbalkathedraal is!
‘t Lempsje
Reacties kunt u sturen: vocer1960@hotmail.com
Twitter: http://twitter.com/Lempsje
